نارون - یه شعر

یه شعر

سلام این شعر دلنشین را همکار سابق و دوست گرامیم آقای نوروزی فرستادن. دیدم خیلی خوبه گفتم که شما هم از خوندنش لذت ببرین. در ضمن اگه خواستین می تونین به آدرس وبلاگ ایشون به نام جستار که آخر مطلب آوردم سر بزنین .

راستی اگر گُل نبود، کتاب و شکوفه نبود
آن وقت پروانه کجا به دنیا می‌آمد، کجا می‌مُرد؟
اینجا چقدر تاریک است
نفسهایت را یکی‌یکی می‌شماری
بعد چوب‌ْخطِ خالی،
یک دیوار و هزار سال ستاره‌ی دور ...!
حالا چشمهایت را ببند و بشمار!
چه می‌دانم
ستاره‌ها را بشمار، خودِ اعدادِ خاموشِ ثانیه را تا صدهزار!
یک ساعت مانده به این اتفاق
داشتم چمدانم را می‌بستم.

روی چهارپایه نشستم
گفتند: بایست!
گفتم: چشم.
بعد بی‌گناهیِ دریا به گردنِ من افتاد!

تو دستم را بگیر
خودم برخواهم خاست،
دارد چشمهایم به روشنایی عادت می‌کنند!
یک‌وقتی به تاریکی بَد نگویی،
من یکی ... مسافرِ این راه نبوده‌ام.

آدرس وبلاگ جستار http://m-norouzi.blogfa.com

درباره من

من حمید هستم
راستش را بخواید تاحالا چندین بار این بخش معرفی را عوض کردم شما بزارید به حساب این که آدم ها همیشه نباید همون آدم قبلی باشن چون اگه در جهت مثبت حرکت نکنن و عوض نشن درجا زدن .
اما حقیقت اینه که به جز این یه دلیل دیگه داره و اون هم این که همیشه با خودم فکر می کنم که چرا و چطور باید کار این وبلاگ را ادامه بدم!!!
امیدوارم شما کمکم کنید .
اما خودم.
درباره خودم باید بگم که رشته دانشگاهی من باستان شناسی است اما در حال حاضر خبرنگارم. به خاطر همین از شما می خواهم اگه گه گاه یه نیمچه خبرهایی را هم دیدید تعجب نکنید.
دغدغه اصلی من تو زندگی چیزی نیست جز خود زندگی و همه چیزهایی که می شه با اون ها زندگی کرد.
در آخر این که همه شما را تو این وبلاگ سهیم می دونم
بدون تردید این وبلاگ می تونه یه رسانه ای باشه برای این که صدای فرهنگمون را به گوش همه برسونیم.
امیدوارم همه موفق باشین